PRIČE/KOLUMNE/INTERVJUI/DOGAĐAJI/LIVE/TIFO

  • gal-3.jpg
  • gal3.jpg
  • gla1.jpg

Kako su The Three Degrees inspirirali generaciju mladih “diskriminiranih” fudbalera

in SPORTOFOLIO by

Prije skoro 40 godina, ovi su ljudi i dalje trpjeli da ih gađaju bananama i vrijeđaju ih oponašanjem majmuna. Oni koji su se odvažili baviti se fudbalom, bili su svjesni da će na svakom uglu nailaziti na probleme, a neki se susretati s neprijatnostima i od svojih navijača.

Ron Atkinson je bio prvi fudbalski menadžer u engleskoj historiji u čijem su timu istovremeno igrala tri crna igrača. Big Ron (Veliki Ron), nadimak koji je nosio zbog svoje veličanstvene ličnosti i naravi, ali i impozantne figure, preuzeo je Bromwich Albion u januaru 1978.

Atkinsonova revolucionarna odluka odjeknula je širom zemlje. Iako su u to vrijeme Arsenal, Manchester United i Liverpool bili timovi za koje se uglavnom navijalo, novinski članci mahom su se pisali o West Bromu.
Laurie Cunningham, Brendan Batson i Cyrille Regis od Atkinsona su dobili nadimak ‘Three Degrees’, a čak su i jedne prilike, tokom sezone, pozirali sa istoimenom ženskom pop grupom.

Teško je pohvalno govoriti o vremenu kada je samo 50-ak crnih igrača igralo profesionalno u sve četiri lige u Engleskoj. Iako nikad nisu planirali postati uzori ili velike zvijezde, svojom vještinom i marljivošću, ali i odlučni ne prepustiti pobjedu rasističim fanaticima, upravo su to i postali.

U to vrijeme su Atkinson i momci bili beskrajno hrabri, ali svi su dijelili isti stav: fudbal je bio kralj. A oni su, bogme, umjeli igrati. Cunningham je bio izuzetan talent, a trenirao je u Leyton Orientu u kojem je rasizam prštao na sve strane, a uvrede i zlostavljanje su dosegli tu mjeru da Cunningham više nije mogao izvoditi kornere – ono što ga je spašavalo, bila je njegova hitrost koja mu nije omogućavala da se dugo zadrži na jednom mjestu i da ga ometaju dobacivanja s tribina. Prosto je bio predobar.

Iako možda toga nije bio svjestan, u to je vrijeme svojom igrom i ponašanjem budio novu generaciju mladih crnih muškaraca koji su istinski vjerovali da jednog dana mogu postati nešto. Na koncu sezone 1976/77, zahvaljujući svom talentu i mentalnoj snazi, dobio je poziv za englesku reprezentaciju U-21 postavši tako prvi crni igrač u historiji kojem je pripala čast.

Kada mu se u West Bromu pridružio 19-godišnji Cyrille Regis, kombinacija je se pokazala punim pogotkom. Zahvaljujući Regisovim golovima, njihov klub se popeo u sam vrh tabele prve lige.
Nagrada za najboljeg mladog igrača Asocijacije fudbalskih profesionalaca u potpunosti je bila zaslužena i upravo je zahvaljujući Atkinsonu ovaj sirovi talent postao pokretač njegovog tima. Regis je također fudbal smatrao savršenim protuotrovom za zapanjujući nivo ogorčenosti s kojom se morao često susretati.

Treći musketir, Brendon Batson, sjajan odbrambeni igrač i vrhunski govornik i motivator, nije bio najpopularniji kada je stigao. Došao je umjesto Paddyja Mulligana, miljenika iz svlačionice, pa su prve Batsonove sedmice u najmanju ruku bile neprijatne. Ipak, njegova odlučnost i hrabrost svima su dali do znanja zašto je Batson doveden u tim.

Nadimak koji je Atkinson dao trojcu je zaživio, i polako ali sigurno, njihova fudbalska izvrsnost izlazila je na vidjelo pred svima koji su ih odbacivali i maltretirali ih zbog boje boje njihove kože. Ključni trenutak se desio na Old Traffordu u epskoj pobjedi nad Manchester Unitedom rezultatom 5-3.

Utakmica je prenošena na televiziji i svi su mogli svjedočiti čaroliji koja nastaje kad god je jedan od crnih igrača dotakao loptu – Cunninghman, Regis i Batson su bili premoćni. Njihova zajednička igra bila je pravo remek-djelo.
„Crni biser“, nadimak po kojem je Cunningham postao poznat nakon prelaska u Real Madrid, bio je prosto nezaustavljiv te decembarske večeri. Njegova igra je razoružala Crvene đavole, a uvrede sa tribina dodatno su poticale njegovu strast.

Istinski ljubitelji fudbala bili su impresionirani, štampa je konačno slavila njihovu igru koja ostavlja bez daha, a mladi crni igrači su bili euforični. Bilo je i vrijeme. Nekih 39 godina kasnije, njihova ostavština hrabro opstaje.

(These football times)

Idi na Vrh